Mariusz Błaszczak
Biografia
Mariusz Błaszczak urodził się 19 września 1969 roku w Legionowie jako syn Lucjana i Danuty; jego ojciec pracował w fabryce FSO na Żeraniu. Ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego i uzyskał tytuł magistra historii w 1995 roku na podstawie pracy zatytułowanej Opinie szlachty województw poznańskiego i kaliskiego wobec polityki zagranicznej Rzeczpospolitej w latach 1587–1611, której opiekunem był Jarema Maciszewski. Odbył podyplomowe studia w Uniwersytecie Warszawskim z zakresu samorządu terytorialnego i rozwoju lokalnego (1997) oraz w Wyższej Szkole Przedsiębiorczości i Zarządzania im. Leona Koźmińskiego w zakresie zarządzania w administracji (2006). Był słuchaczem IX promocji Krajowej Szkoły Administracji Publicznej (2001).
Po studiach pracował w Urzędzie Miasta Legionowo. W latach 2001–2003 zasiadał w radzie nadzorczej Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej „Legionowo”. W wyborach samorządowych w 2002 kandydował na urząd prezydenta Legionowa z ramienia KWW Sprawiedliwość Prawo i Samorządność; uzyskał 11% głosów i nie wszedł do drugiej tury. W latach 2002–2004 pełnił funkcję zastępcy burmistrza warszawskiej dzielnicy Wola. W grudniu 2004 objął stanowisko burmistrza dzielnicy Śródmieście. W wyborach w 2005 bezskutecznie kandydował do Sejmu z warszawskiej listy PiS. 31 października 2005 premier Kazimierz Marcinkiewicz powołał go na stanowisko szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Pełnił tę funkcję również w rządzie Jarosława Kaczyńskiego do 4 listopada 2007. W latach 2006–2007 zasiadał także w sejmiku mazowieckim. 27 marca 2007 został powołany na stanowisko ministra członka Rady Ministrów w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. 7 września 2007 odwołano go z tej funkcji z jednoczesnym powołaniem na sekretarza stanu w KPRM; zachował wówczas stanowisko szefa kancelarii. Od 11 września do 16 listopada 2007 ponownie był ministrem bez teki.
W wyborach parlamentarnych w tym samym roku z ramienia PiS uzyskał mandat poselski, otrzymując w okręgu podwarszawskim 10061 głosów. W marcu 2009 został rzecznikiem prasowym KP PiS, a 3 sierpnia 2010 przewodniczącym klubu parlamentarnego tej partii. W wyborach w 2011 uzyskał reelekcję liczbą 44319 głosów. Utrzymał także stanowisko przewodniczącego KP PiS w Sejmie VII kadencji. W 2015 został ponownie wybrany do Sejmu, otrzymując 73139 głosów. 16 listopada 2015 powołany na ministra spraw wewnętrznych i administracji w rządzie Beaty Szydło. 11 grudnia 2017 objął to stanowisko w nowo utworzonym rządzie Mateusza Morawieckiego. 9 stycznia 2018 został odwołany z funkcji ministra spraw wewnętrznych, a następnego dnia mianowany nowym ministrem obrony narodowej w miejsce Antoniego Macierewicza.
W sierpniu 2018 jego publiczne wypowiedzi w TV Trwam odnoszące się do parady równości w Poznaniu część mediów i komentatorów określiła jako homofobiczne i mowę nienawiści. W wyborach w 2019 Mariusz Błaszczak z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję, otrzymując 135189 głosów. 15 listopada 2019 ponownie objął urząd ministra obrony narodowej, wchodząc w skład drugiego rządu dotychczasowego premiera. 22 czerwca 2022 powołany dodatkowo na stanowisko wicepremiera, zastępując odchodzącego z rządu Jarosława Kaczyńskiego. Funkcję wicepremiera pełnił do 21 czerwca 2023; ustąpił razem z innymi wicepremierami w związku z ponownym wejściem Jarosława Kaczyńskiego do rządu. Podczas zajmowania stanowiska wicepremiera kierował również Komitetem Rady Ministrów do spraw Bezpieczeństwa Narodowego i spraw Obronnych. W wyborach w 2023 po raz piąty z rzędu uzyskał mandat poselski; w listopadzie 2023 ponownie objął funkcję przewodniczącego klubu parlamentarnego PiS. 27 listopada 2023 ponownie powołany na ministra obrony narodowej w trzecim gabinecie Mateusza Morawieckiego, ponownie objął przewodnictwo Komitetu Rady Ministrów do spraw Bezpieczeństwa Narodowego i spraw Obronnych. Z administracji rządowej odszedł 13 grudnia 2023. W Sejmie X kadencji został członkiem Komisji Obrony Narodowej. W październiku 2024 powołany na przewodniczącego Komitetu Wykonawczego PiS. W 2026 powołany w skład Rady Bezpieczeństwa i Obronności przy Prezydencie RP.
W wrześniu 2023 ujawnił odtajnioną część dokumentów dotyczących planu użycia Sił Zbrojnych RP WARTA-00101. W związku z tą decyzją na wniosek prokuratora generalnego Sejm 6 marca 2025 uchylił immunitet. 21 marca 2025 prokurator przedstawił mu zarzuty przekroczenia uprawnień przez funkcjonariusza publicznego oraz ujawnienia lub wykorzystanie informacji niejawnych o klauzuli tajne lub ściśle tajne. Polityk nie przyznał się do czynu, stwierdził, że miał prawo do odtajnienia archiwalnych dokumentów. W sierpniu 2025 prokurator skierował przeciwko niemu akt oskarżenia.
Odznaczenia i wyróżnienia: 2019 Krzyż Wielki Komandorski Orderu Za zasługi dla Litwy; 2022 ukraiński Order Za Zasługi I klasy; 2026 decyzja o zwrocie tego orderu. 2016 Medalem Pamiątkowym XXV-lecia NSZZ Funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz Krzyż Golgota Wschodu. 2017 Złota Odznaka Zasłużony dla Ochrony Przeciwpożarowej (decyzja 11/OP/2017); następnego dnia decyzja o uchyleniu tej odznaki. 2018 okolicznościowa odznaka Ministerstwa Obrony Narodowej. 2022 Nagroda Człowiek Wolności tygodnika Sieci; 2023 Człowiek Roku tygodnika Wprost.